Formaatspecificatie
Deckyard bewaart presentaties in een formaat dat is opgeschreven, geversioneerd en vrij te implementeren. Geen exportknop die er achteraf bij is gezet, maar de vorm waarin de software zelf werkt.
De eerste vraag is altijd of een deck nou "een soort JSON" is of "die zip". Het is allebei, het een in het ander, en elke laag beantwoordt een andere behoefte.
Laag 1
JSON. De data. Een platte, leesbare envelop: een titel, een thema en een geordende reeks slides, elk met de naam van zijn type. Geen server-ids, geen timestamps, geen restanten van opslag. Je opent het in een teksteditor en je snapt wat er staat.
Laag 2
ZIP. De data plus de pixels. Dezelfde envelop, met elk lokaal beeld ernaast, geadresseerd op de hash van zijn eigen bytes. Het rendert offline, op een machine die de server waar het vandaan komt nooit heeft gezien.
Een presentatietool die jouw werk bewaart in een vorm die alleen die tool begrijpt, heeft een claim gelegd op jouw werk. Alles volgt daaruit: of je weg kunt, of een script je decks kan lezen, of een archief ze kan bewaren, of iemand anders ooit iets kan bouwen dat ze opent.
Deckyard is open source, dus de implementatie was altijd al in te zien. Dat is een zwakkere belofte dan deze. Code vertelt je wat een programma vandaag doet; een specificatie vertelt je wat een bestand betekent, en dat is wat je nodig hebt als het programma er niet meer is.
Genoeg tools exporteren JSON. Drie dingen hier zijn zeldzamer, en elk ervan is te controleren in plaats van te geloven.
01
Een slidetype declareert zijn velden één keer. Diezelfde declaratie bouwt het formulier in de editor, valideert de inhoud, genereert het JSON Schema, en is wat een taalmodel via MCP krijgt aangereikt. Dit is geen specificatie die naast een implementatie wordt bijgehouden en er langzaam van afdrijft; hij valt uit de implementatie, en CI houdt de twee tegen elkaar aan.
02
Een deck zegt "een tijdlijn met vier mijlpalen", nooit "een tekstvak op 312,88pt". Daarom kan hetzelfde deck responsief renderen, naar HTML en PDF exporteren en een ander thema aannemen zonder opnieuw getekend te worden. En daarom kan een machine erover nadenken: hetzelfde typecontract dat de slidekiezer aan een mens laat zien, is wat een model ontvangt.
03
Een onbekend slidetype gooit geen fout. Het importeert als een plaatshouder die zegt welk type niet gevonden werd, of dat type bewust is uitgefaseerd en wat ervoor in de plaats komt, en die de oorspronkelijke inhoud als tekst meeneemt. Een ontbrekend beeld wordt een losse verwijzing, geen crash. Dat is wat het veilig maakt om er een tweede implementatie op te bouwen.
Wat vaststaat, wat we beloven, en hoe ver de conformiteit vandaag reikt.